Küçükken kendi kendime oynadığım bir at yarışı oyunum vardı. Monopoly tahtasının üzerine beş tane renkli piyonu yerleştirir, her biri için ayrı ayrı zar atarak onları yarıştırırdım. Salondaki masada sürekli mırıldanarak oynadığım bu oyunla uzun zaman geçirir ve pek bir eğlenirdim.
Piyonlarımın hepsinin isimleri olurdu ve bunlar o günlerde koşan gerçek atlardı. Evet bizim evde atlar ve at yarışı pek sevilirdi, ben de bu sayede ara sıra babamla hipodroma gider ya da evde televizyondan seyredilen yarışları izlerdim. Kendi kendime oynarken de, aynen televizyondaki spiker gibi heyecanlı heyecanlı anlatırdım yarışı 😊
Herhalde bu güzel çocukluk anılarından esinlenen, bir takım çalışması oyunu icat ettim yıllar önce. Kendi içinde bir eğitim olup, takımların nasıl karar alması gerektiğini enine boyuna inceleyen bu çalışma, kapkara tüyleri parıldayan bir at görseliyle açılıyor. Eğitimin bir noktasında da bildiğiniz at yarışı bahsi var! Yıllar içinde defalarca yaptığımız bu eğitim her defasında çok hararetli geçiyor… Ve kasa hep bir miktar para kazanıyor 😊
Takım olarak karar almak neden bu kadar iddialı bir konu? Çünkü biliyoruz ki bir kişinin kendi başına alabileceği en iyi karar bile, aynı konuda bir takımın alabileceği kararların yanına yaklaşamıyor. Ancak dikkat: İYİ bir takımın.
Takımlar karar alırken sıklıkla şu tuzaklara düşüyor:
✍ Takım üyeleri birbirleriyle (veya patronla!) kötü olmamak için fikirlerini yeterince savunmuyor ya da uzlaşma eğiliminde oluyor;
✍ Kötü ihtimalleri konuşmak bir tür zayıflık veya negatiflik gibi algılandığı için “bize bir şey olmaz” türü popülist fikirler takdir görüyor;
✍ Takım uyumunu ve devamlılığını sağlama refleksi bir kurumsal körlüğe dönüşüp, sıra dışı fikirleri kapsam dışı bırakıyor.
Literatürde “12. Adam” ya da “Şeytanın Avukatı” adıyla bilinen yaklaşım işte bu tuzakları aşmak için oluşturulmuş. Karar alma sürecinde fazla uyumlu ya da yalnızca ortalama fikirlerle hareket edilmediğinden emin olmak için, kritik konularda takımın bir üyesi OLAY çıkarmakla görevlendiriliyor. Bu prosedürle alınan kararlarının bizi başarıya götürme şansı daha yüksek oluyor.
Peki bizim “Karar” eğitimimizde parayı kim kazanıyor? En çok tartışan takım mı yoksa en uyumlu takım mı? Ya da… Evet bahislerinizi yorumlarda bekliyorum 😊
Paranızı hangi takıma yatırırsınız ve neden?
Yeri geldiğinde çok tartışan, ama bu sayede işini en iyi şekilde yaptığını bilip, birbirine de asla darılmayan takımlarda oynamak dileklerime 😊
Meraklısı İçin Eğitim Notları
❓ Yönettiğim takımların daha iyi kararlar alması için ne yapabilirim?
Bu konunun daha hemen en başındaki yanıt, takım üyelerine kendini güvende hissettirmektir. Yani toplantı esnasında, takım içinde söyleyecekleri hiçbir şeyin onların başını belaya sokmayacağından, terfi ya da prim gibi kariyer yollarına taş koymayacağından emin olmalarıdır. Tıpkı milletvekili dokunulmazlığı gibi, takım içinde fikirlerini serbestçe belirtebileceğine herkes güvenmelidir.
❓ Peki bu özgürlük kavgalara neden olmayacak mı?
Münazaralara evet… Münakaşalara hayır. Sözkonusu dokunulmazlık tabii ki ancak belli kuralar içinde uygulanır. Örneğin:
.Birbirinin sözünü kesmemek
.Toplantının “divan başkanı” söz vermeden konuşmamak, gündem dışı konuşmamak
.Konuları kişiselleştirmemek, sesini yükseltmemek, olumsuz ünlemler kullanmamak
❓ Toplantı gerilirse ne yapmak gerekir?
Ara vermek 😊 Evet çoğu zaman bu kadar basittir, 15dk ihtiyaç molası hepimize iyi gelir.
Bu sorunun daha resmi yanıtı ise, herkese “ortak amacı” anımsatmaktır.
“Arkadaşlar, hepimiz bu projenin başarısı için uğraşıyoruz. Amacımız münazara ederek en doğru kararı almak. Neyi kimin söylediğinin hiçbir önemi yok, yeter ki takımımızı bir adım daha doğru karara yaklaştırsın”
❓ Toplantı çok yumuşak geçiyorsa ne yapmak gerekir?
Mavi Takım - Kırmızı Takım veya hep birlikte seçilmiş bir “Şeytanın Avukatı” bu noktada devreye girebilir. De Bono ‘nun “6 Şapka” sı da bu konuda çok etkilidir…
Bülteni en yararlı şekilde geliştirmeme yardımcı olmak için aşağıdaki ankete katılır mısın?
Bültende hangi konuları daha fazla görmek istersin?
Çok teşekkür ederim 😊